Gdy stawiano pierwsze kroki na księżycu, nikt nie pomyślał, że tu, na Ziemi, mamy swój księżyc i to bardzo blisko. Zaledwie pięć godzin lotu dzieli nas od wyspy, która stanowi część światowego rezerwatu biosfery Unesco: Lanzarote.
To najmłodsza geologicznie z wysp kanaryjskich i widać to na każdym kroku. Trzysta stożków wulkanicznych w krajobrazie wyspy czyni ją naprawdę osobliwym i niepowtarzalnym miejscem.
Park Timanfaya, którego symbolem jest diabeł z widłami, to rozległy obszar wulkaniczny pełen barwnych kraterów. Jest jakiś niezwykły spokój w tym miejscu, przenikliwa cisza przerywana jedynie gwarem turystów. Odwiedzający wyspę przyjeżdżają tu, by postawić nogę na księżycu, zjeść kurczaka grillowanego nad wulkanicznym żarem i zobaczyć tryskające wodą gejzery.
Przemierzając wyspę własnym autem, warto pojechać do miejsca słynącego z niezwykłych winnic „La Geria”. Uprawia się tu bardzo słodką odmianę winogron, z których wyrabia się znane na wyspie wino, równie słodkie. To moscatel, który jest najlepszą pamiątką przywiezioną z podróży. Sadzonki winogron rosną w zagłębianiach w wulkanicznym pyle, otoczone kamiennym murkiem, chroniącym roślinę przed silnymi wiatrami. Najstarsza winnica działa nieprzerwanie od 1730 roku będąc świadectwem ogromnej determinacji mieszkańców wyspy, którym udało się w tej nieprzyjaznej rzeczywistości stworzyć swój raj na Ziemi.
Wyspa jest oazą artystów z całego świata. Przyjeżdżają tu i zostają malarze, rzeźbiarze, twórcy oryginalnej biżuterii, pisarze, poeci, fotograficy. Patronem wyspy jest hiszpański architekt i wizjoner Cesar Manrique, któremu wyspa zawdzięcza swój niepowtarzalny i spójny styl. Niska zabudowa, podobnie wyglądające białe domy z zielonymi lub niebieskimi okiennicami to właśnie jego zasługa. Artysta walczył o zrównoważony rozwój wyspy, dbał, by niepowtarzalne miejsce nie zostało zadeptane i zniszczone. To dzięki niemu dziś możemy podziwiać prawdziwą ostoję natury.
Południe wyspy to ukształtowane wiatrem formacje skalne. Plaże pokryte czarnym piaskiem o konsystencji ziaren maku i jezioro, którego dno pokryte jest zielonym kryształem. Jęzory gorącej lawy, spotykając się z zimnymi wodami oceanu, stworzyły swoiste dla tego miejsca formy: plaże Papagayo na południowym krańcu i jaskinię ( jomoes del Aqua) chętnie odwiedzaną przez turystów na północy wyspy.
Silne wiatry charakterystyczne dla tej części świata przyczyniły się do kształtu krajobrazu, ale też sprawiły, że Lanzarote stała się mekką dla surferów i miłośników kitesutfingu. Białe punkty na granatowych wodach Atlantyku to żaglowce, których załogi chętnie przybijają do tutejszych portów.
Wyprawa na Lanzarote to podróż absolutnie niezwykła, przepełniona refleksją, pełna melancholii i ciesząca wszystkie zmysły. Pięć godzin lotu, które przenoszą na bliską odległą planetę.
